Onderstaand is de Nederlandse vertaling van de preek en In Memoriam van de Rouwdienst van 13 juni 2026
Preek
Zelfs nu nog hebben we veel vragen, onbeantwoordbare vragen. Maar misschien zijn onze vragen niet goed, of niet precies genoeg. Want er is één antwoord dat Anne-Marie kende: Het is Jezus Christus, de Heer, die over zijn kinderen beslist, en wel volgens Zijn heilige, volmaakte en onberispelijke wil. En Anne-Marie heeft deze beslissing aanvaard: niet alleen nu in haar ziekte, maar haar hele leven lang!
Toen het nieuws van haar heengaan ons bereikte, zaten we net met de kerkenraad rond de tafel en hielden we een bespreking. Zoals gewoonlijk spraken we over de gemeente en ook over onze zieke en hoe het met haar ging. Toen kwam het telefoontje. Ik wachtte in stilte tot het onderwerp was afgerond en vertelde het. Iemand zei: “Laten we bidden.” Ik moest even nadenken: “Waar moet ik nu voor bidden?”
Ik ken Anne-Marie al heel lang, en ergens diep in mijn hart heb ik altijd bewondering gehad voor haar dienstbaarheid. Hoewel we haar keer op keer tegenkwamen – haar zendingswerk had immers een heel groot bereik en drong overal door –, wisten we ook dat deze dienstbaarheid een zeer krachtige innerlijke drijfveer had. Een motor die putte uit een onuitputtelijke kracht, een geestelijke kracht. Dat was haar geweldige nederigheid tegenover God, haar gehoorzame hart. De manier waarop ze zich onderwierp aan de heilige wil van de Heer en de weg bewandelde die onze Heer voor haar had bestemd en haar had gegeven.
De voorgelezen tekst kwam heel snel bij me op. Simpelweg omdat ik de parallel zag. Ook zij is een dienstmaagd van de Heer, die net als Maria met dezelfde stille nederigheid en een gehoorzaam hart de wil van de Heer aanvaardde en Hem gehoorzaam was. Ze onderwierp haar leven heel simpel aan de wil van de Heer. God sprak haar aan, zond haar, leidde haar en zij diende de Heer.
Ik moet toegeven dat het me verraste, maar het vervulde me ook met vreugde en hoop, toen zij naar het huis in Kismaros verhuisde en zich bij onze kerkgemeenschap aansloot. Ikzelf, en onze hele kerkgemeenschap, heeft ontzettend veel aan haar te danken. Maar weet je, van al onze dierbare gesprekken, of ik ze nu zelf had gestart of dat zij ze had geïnitieerd, was de meest verrassende, dierbaarste en voor mij misschien wel de meest inspirerendste zin die zij tijdens een gesprek tegen me zei: “Jij bent mijn herder.” Hoe en in hoeverre ik aan deze taak heb voldaan, zal de Heer wel bepalen. Maar deze ongelooflijke nederigheid waarmee zij iedereen en elke zaak behandelde: dat was de kracht en de drijfveer van haar ziel en naar leven. Het was een wonderbaarlijk geschenk van God in haar leven dat zij zo onder ons mocht dienen, ver weg van haar geboorteland en haar dierbaren.
Hoe kunnen we haar nu laten gaan? Met wat ik aan het begin van deze preek zei: onze Heer heeft haar uit deze wereld weggenomen, opdat zij na haar trouwe en nederige dienst in volledige vrede en vreugde in de hemel zou zijn. Dat zij daar mag zijn waar God alle tranen van onze ogen zal afwissen, waar geen dood, rouw, pijn of geklaag meer is, omdat dit alles voor altijd overwonnen is door de kruisdood en opstanding van Jezus Christus.
Want deze overwinning is onze troost! Onze God heeft Christus gegeven om mij, jou en ons allen te verlossen uit de slavernij van de zonde en de dood zodat we bij Hem kunnen zijn. En deze opdracht heeft Christus volkomen vervuld. Anne-Marie heeft een roeping en een opdracht ontvangen voor deze dienst. En wij, die nu met een bedroefd hart stilstaan bij haar overlijden, vinden toch troost in deze verlossende genade. In het besef van Gods grootheid en genade: laten ook wij onszelf onderwerpen aan de heilige wil van onze Heer, opdat wij, in dezelfde gehoorzaamheid als Jezus’ moeder Maria, als onze dierbare zuster Anne-Marie Kool die onder ons leefde en diende, kunnen zeggen: “Zie, hier ben ik, Heer: laat mij geschieden naar Uw woord, naar Uw wil.” Amen.
In Memoriam door Sasha
Lieve familie, collega’s en vrienden van Anne-Marie,
Ongeveer twaalf jaar geleden ontmoette ik Anne-Marie op het Evangelisch Theologisch Seminarium in Osijek, Kroatië.
Vanaf het begin was haar houding tegenover ons, studenten warm en gastvrij. Wat me in eerste instantie tot haar aantrok, was haar constante glimlach. Ze had altijd tijd voor studenten en leek tijdens de pauzes altijd thee en stroopwafels voor ons klaar te hebben staan. Ze zorgde ervoor dat iedereen zich thuis voelde.
Op een dag nodigde ik haar uit voor de lunch omdat ik advies nodig had over vragen waar ik als Roma mee worstelde. De wijsheid die ze die dag met me deelde, had zo’n diepgaande impact op mijn leven dat ik haar vroeg of ik haar ‘Mama’ mocht noemen.
Vanaf die dag zag ik haar niet alleen als een lerares, maar ook als mijn geestelijke moeder en mentor. Meer dan tien jaar lang was ze mijn meest nabije mentor. Er is nauwelijks een belangrijke beslissing in mijn leven geweest die ik heb genomen zonder eerst haar advies te vragen. Haar wijsheid, aanmoediging en gebeden hebben me op talloze manieren gevormd.
Anne-Marie hield van Roma, en iedereen die haar kende, kon dat duidelijk zien. In de laatste tien jaar van haar leven investeerde ze veel in het werk onder de Roma. Ze had de visie om het christendom onder de Roma in Europa een gezicht te geven. Een van de principes die ze vaak herhaalde was: “Niets over Roma zonder Roma.”
Vandaag wil ik, namens de Roma-kerken en namens de twee meest actieve Roma-organisaties in Zuidoost-Europa, Roma Network en Roma Bible School, zeggen: Dank u wel, Mama.
Dankjewel dat je in ons geloofde. Dankjewel dat je in ons investeerde.
Dankjewel dat je hebt geholpen een nieuwe generatie christelijke leiders onder de Roma op te leiden.
De spirituele erfenis die je achterlaat is immens. Rafael en ik zijn slechts een klein onderdeel van die erfenis. Zolang we onze mensen blijven dienen, zal je invloed onder ons voortleven. Jouw naam zal niet vergeten worden.
Zelfs in de laatste fase van je leven bleef je ons onderwijzen. Tot het allerlaatste moment liet je ons zien wat het betekent om God trouw te blijven in de moeilijkste omstandigheden.
De laatste woorden die je tegen me sprak waren:
“In mijn leven, Heer, word verheerlijkt.”
We zullen je missen, maar we zullen je nooit vergeten